No aparcadoiro do prostíbulo
Este artigo de Juan Gómez-Jurado publicado na Coz do 17/03 pode facernos reflexionar sobre os esterotipos dos que tanto abusamos.
Neste noso chamado primeiro mundo seguen ocorrendo traxedias e miserias morais tan descomunais que apenas alcanza a imaxinación a abarcalas. Poida que afecten a moi poucas persoas, pero o fan de maneira que causa dor na alma.
é o caso dun señor de Marbella de 28 anos de idade. Colleu o seu coche e foise a un prostíbulo, onde aparcou e meteuse dentro a correrse unha esmorga. Ata aquí todo normal. O problema xorde do feito de haberse levado á súa filla de tres anos con el. E aínda peor, de habela deixado no coche mentres el entraba ao club de alterne.
A nena, cansada de esperar, abriu a porta do vehículo (que non estaba bloqueada), baixou polo seu propio pé e foise a dar un garbeo en plena noite. Mentres camiñaba, sentiu unha presenza por detrás. Alguén a tomou da man. Era un inmigrante marroquí, que acababa de chegar a España tres días antes nunha patera. ¿E saben o que fixo o inmigrante?
Levou á nena a unha comisaría de policía. Vencendo o medo que seguramente debeu de sentir, medo a que o devolvesen, medo a non facerse entender, medo á que o acusasen de secuestrar el mesmo á nena. O medo lóxico en alguén que vén dun país onde o tema das liberdades non está para tirar foguetes.
Os axentes, tras escoitar o seu relato, fóronse ata o prostíbulo, onde esperaron ao pai da pequena. Este saíu ás seis da mañá, sete horas logo de abandonar á nena, completamente consciente dos seus actos. Os axentes puxéronlle a disposición xudicial, mentres que a nena quedaba a cargo dun familiar.
A min esta historia fíxome reflexionar. Sobre todo penso nas centos de conclusións erróneas ás que chegarían os lectores desta columna ao alcanzar a pregunta que pecha o terceiro parágrafo. Claro que no pecado levo a penitencia, porque eu mesmo sorpréndome da lección moral que nos deu a todos ese inmigrante anónimo.
Entradas
